دلم جز مهرویان طریقی بر نمیگیرد               ز هر در میدهم پندش ولیکن در نمیگیرد

خدا را ای نصیحت گو حدیث ساغر و می گو    که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمی گیرد

اولین تفال امسال من به حضرت حافظ؛ از نظر خودم که خیلی خوب بود. امیدوارم سال 86 هم به همین خوبی باشه واسم و واستون. همه امسال رو برای خودمون مبارک کنیم.ش

با یکی از دوستان داشتم در مورد رفاقت های انسان در دوره های مختلف زندگی تبادل نظر می کردم. قبل از مدرسه رفاقتهای آدما( شاید بهتره بگم بچه ها ) بستگی داشت به محل زندگیشون. اگه یه روز دوستات نبودن میشستی تو خونه زار زار اشک می ریختی که دوستام کوشن اما این اشک تو به خاطر دوستات نبود؛به این خاطر بود که همبازی نداشتی. یعنی در یه لحظه بچه های فامیل می تونستن دوستای خوبت باشن در لحظه ای دیگر بچه های محل؛ بسته به اینکه بازی با کدومشون بیشتر بهت حال بده.

دوران ابتدایی اومد و با یه سری بچه ها دوست شدی. ویژگیهای دوستیهای اون دوران دو تا بودن:1- اسم کوچیک تو رفاقت های اون موقع بی معنا بود.(حداقل واسه من که اینجوری بود)تنها هویت تو نام خانوادگیت بود. 2- یه عیدی تابستونی چیزی خلاصه یه تعطیلی طولانی که میومد اصلا انگار نه انگار ازشون دوری. حتی در مواردی مشاهده کردم که بعضی بچه ها بعد از تعطیلات عید اسم دوستاشونو فراموش می کنن.

دوران راهنمایی و اوایل دبیرستان کاملا یه دوران خاصه. دورانی که آدم داره به بلوغ میرسه. هم فکری هم جنسی. غالبا رفتارهای بچه ها در این دوران با همدیگه یکسانه. فکر کنم تنها دورانیه ( اگه نتونی تو دوره های بعدی این کارو انجام بده)که آدم میتونه توش دوستان خالص پیدا کنه.(البته بماند که من از اون دوران الان فقط 3- 4 تا دوست خوب دارم که برای دوره خودش آمار درخشانیه)این دوران هم یه ویژگی مشخص داره اونم کلماتیه که بین بچه ها رد و بدل میشه.(از ذکر جزئیات معذورم)

اواخر دبیرستان هم که برای آدمای پست، بهترین دوستان، بچه درسخونا هستن. اما برای بچه های عادی دوباره با کمی احتیاط میشه دوستهای لایف تایم هم پیدا کرد.من از اون دوران یه دوست (شایدم فقط شریک درسی) دارم که خوشبختانه الان فقط هر 6 ماه یه بار میبینمش.

دانشگاه؛ دیگه آدما مسیر فکریشونو پیدا کردن.هر کسی سمت یه ....ایسمی رفته. اولش همه میخوان همدیگرو محک بزنن. یعنی 3- 4 ماه اول دوران امتحانه. دورانی که همه دوستت هستن و هیچ کس نیست. دوستیهای اول دانشگاه رو میتونم به دوستیهای دوران قبل مدرسه شبیه کنم. آدما همدیگرو فقط برای بازی میخوان اما با سطحی بالاتر و فکر شده تر(البته بماند که بعضیها تا آخر عمر هم دیگران رو فقط برای بازی میخوان). تا اینکه کم کم میگذره و بزرگتر میشیم....

اما هیچ موقع فکر نمی کردم که اگه چند روز ( تا الان حدود 14 روز) چند نفر خاص رو نبینم همه وجودم به هم بریزه. فکر کنم معنی دوست واقعی یعنی همین چند نفره. یعنی همین نیاز به بودن.(فقط نیاز به بودن و نه هیچ نیاز دیگه ای)   

بقیه دورانهای زندگی رو هم ترجیح میدم تجربه کنم و بعد نظر پراکنی.

***********************

1-   اول از همه دوست دارم ورود پسر عموی گلم را به بلاگ من تبریک بگم. فکر نمی کردم افتخار بده و به کلبه خاطرات این حقیر هم سرکی بکشه.... ( اوه اوه چقدر ادبی؛ 2 روز داشتم رو این 2 خط فکر می کردما)

2-      تنها کار مفید من تو تعطیلات تا الان دیدن چند تا فیلم خوب بوده... فقط همین... نه درسی نه مطالعه ای...

3-      خوش باشید.